Zeilen in Griekenland

Als ik de aanhef schrijf giert de wind rond het schip. Windkracht 6, de zon schijnt en het is 10 graden, dus koud. Het is 6 oktober en we wonen aan boord tot ons huis in Enkhuizen gereed is.

Wij waren net 14 dagen terug uit Denemarken, Leo en Betty en ondergetekende en zijn vrouw, toen ik lopende op de steiger in de Compagnieshaven de GSM hoorde ratelen. Leo aan de telefoon of wij 8 dagen mee wilden naar Griekenland en direct beslissen, nu dat was niet aan dovemansoren gezegd en na een minuut was de zaak beklonken en op 26 september stonden wij vieren's morgens in alle vroege op Schiphol.

Via Zakynthos werden wij keurig door Transavia op 't vliegveld van Preveza afgeleverd. Vliegveld is 't juiste woord voor een betonnen baan met een wat klein en verouderd stationsgebouw, maar de afhandeling ging snel. Door de zakenrelatie van Leo was een taxi gestuurd, zodat wij al snel voor zijn kantoor aan de kade van Preveza werden afgeleverd, waar ook onze boot lag een Discovery-3000 Plus.

Temperatuur 28 alleen dat was al een verademing na het koude Holland.

Nadat de dames alles een plaats aan boord hadden gegeven werd besloten om de volgende morgen richting Levkas te varen. Leo had namelijk eerst nog wat zaken te regelen en zijn zakenrelatie nodigde ons uit voor de maaltijd 's avonds. Na op een uitgebreide maaltijd te zijn getrakteerd, men begint daar rond een uur of 9 's avonds te eten en een nightcap doken wij de kooi in.

Volgende morgen rond een uur of elf vertrokken, schitterend weer, weinig wind. Om half twee arriveerden wij bij de brug bij Levkas waar de brugwachter ons toeriep dat om twee uur de brug open ging of liever eruit gevaren werd want het is een gemotoriseerde ponton die helemaal opzij gevaren wordt. Dit ging nog tamelijk snel.

Na het passeren voeren wij het Levkas-kanaal in, waar men goed de boeienlijn aan moet houden om vastlopen te voorkomen. Er ligt wel eens een boei waar hij niet hoort maar het is te doen.

Na 't verlaten van het Levkas-kanaal voeren wij stuurboord uit naar Lygia. Een kleine overwegend vissershaven en een aanlegplaats voor jachten en een prachtig mooi strand. Hier gingen wij appartementen bekijken die in de brochure van Leo voorkomen. Een adembenemend mooi uitzicht, mooie appartementen omgeven door een zee van mooie planten.

Na deze tussenstop besloten wij naar Nydri te varen, want er moest nog gefoerageerd worden en de weersverwachting werd "regen".

Jammer maar in Nydri lag het vol maar geen nood, even door varen naar Vlikhou en daar afgemeerd recht tegenover een winkeltje waar je van alles kon kopen en ook een "shower" nemen (f. 3,50). Koken deden wij niet, dus 's avonds een taverna opgezocht en daar goed gegeten. Volgende morgen nog even het winkeltje bezocht en moesten van de eigenaar een drankje proeven. Aardige mensen die Grieken.

Vertrokken richting Nydri en daar boodschappen gedaan Nydri is in dit gebied de meest populaire plaats om te foerageren etc. vanwege de ruime mogelijkheden daartoe. Terwijl de dames inkopen doen begint het zachtjes te regenen. Mooi uitzicht vanuit de kuip dus maar even blijven liggen. In de namiddag knapt het op en we besluiten toch nog weg te gaan richting Spartagori. Volgens Leo moest je dit plaatsje hebben bezocht en hij had gelijk. Gesitueerd tegen en op de berg komt men boven door de slinger weg naar boven te nemen die men hier en daar kan bekorten door een trap te nemen. Vanaf het terras boven in 't plaatsje heeft men een schitterend uitzicht over de baai en de daar afgemeerde schepen. 't Was de klim dubbel en dwars waard. Tijdens het passeren van de taverne die beneden aan de baai lag werden Leo en Betty herkend door de mensen daar (hoe zou dat nou toch komen) die meteen vroegen of wij bij hen kwamen eten, dus je kon al niet minder. Uitgebreid hebben wij dat gedaan wat dan ook een knappe deuk in de scheepskas opleverde, maar ja je bent uit tenslotte

's Avonds gezeten in de kuip met een goed glas Griekse wijn (kost daar niets) weerlichtte het al boven de bergen en begon het opnieuw te regenen. 's Nachts werden wij opgeschrikt door een knetterende donderslag, of het naast de boot was, maar daar bleef het bij. Iedereen was wél wakker.

De volgende morgen was het een bedekte lucht maar wél droog. Temperatuur was goed, doch optimistisch besloten om langs Skorpios ('t eiland van wijlen Onassis) richting Fiscardo op het eiland Kefalinia te varen. Al in het Meganisi kanaal de doorgang tussen de eilanden Meganisi en Levkas verslechterde het zicht en begon het te motregenen. Regenpakken aan , hetgeen een Hollands plaatje opleverde tegen een Griekse achtergrond. Geen drup wind, zodat besloten werd in plaats van door te varen naar Fiscardo de baai van Sivota aan de zuidkant van Levkas binnen te varen. Uiteindelijk stond dit plaatsje ook op het programma van Leo, zodat daarmee niet veel verloren was. Tegen de avond klaarde het weer op en kwam de zon weer door. Een mooie baai met ruimschoots aanleggelegenheid. Wél op z'n Grieks uiteraard. Anker achteruit (of vooruit) en kont (of boeg) naar de wal. 's Avonds weer in één van de plaatselijke taverna's de maaltijd genoten en toch wel voldaan te kooi.

De volgende morgen stralende zon en een prima temperatuur. Eindelijk het echte Griekse weer. Na vertrek eerst weinig wind maar eenmaal buiten de directe invloed van het eiland Levkas komt er zowaar wat wind. Uiteindelijk varen we met een aan de wind bezeilde koers en een mooie deining over de Ionische zee en waren wij al om twee uur bij Fiscardo, waar wij besloten om te ankeren in een baai om eens lekker te gaan zwemmen.

Boot zachtjes vast laten lopen, touw om de boom (specialiteit van Betty) en daarna op achteranker vrij trekken. Perfecte manier van aanmeren. Om de boot scholen vissen, klein en groot, kijken tot op de zeebodem en heerlijk zwemwater, dus de complete crew overboord.

Tijden niet voorgekomen. Na hier uitgebreid van te hebben genoten ankerop richting Fiscardo. Géén plaats meer aan de kade. Hier en daar lag men al drie dik, niet zoals bij ons langszij maar met de neus naar de kant en de volgende met zijn neus tussen twee schepen in. Aangezien wij daar niet zoveel zin in hadden hebben wij op honderd meter afstand geankerd en daar deed de rubberboot dienst als verbinding met de wal.

Men kan daar niet zonder. In een dergelijke kleine haven gaat men z.g. vertuid voor anker. Achteranker uit en lijn helemaal uitvieren. Daar vooranker vallen laten en terug trekken aan het achteranker tot halverwege de ankerlijn . Beide lijnen op de boeg vast maken en de boeg van de boot blijft perfect op dezelfde plek liggen, waardoor de zwaairuimte eigenlijk wordt ingeperkt tot praktisch één bootlengte. Weer wat geleerd. Fiscardo is het meest commerciële plaatsje wat wij aangedaan hebben, veel stalletjes en terrasjes langs de waterkant en veel taverna's

De taverna die wij uitkozen zag er leuk uit, alleen het eten was niet navenant maar dat kan voorkomen.

Nadat veerman Leo iedereen weer aan boord had gebracht werd voor 't eerst de nacht doorgebracht achter 't anker, wat prima ging.

De tijd schiet al aardig op want het is al donderdag. Vandaag wordt koers gezet naar Vathi op Meganisi. Onderweg nog een grot in een berg, waar je dacht hij in kon varen met de rubberboot en wilde daar foto's maken. Wies wilde ook mee naar binnen en wij Betty en harry hielden de boot buitengaats gaande. Het is hier voor de deur n.l zo diep dat je niet kan ankeren. Achteraf was het niet zo'n diepe grot maar wel mooi. We waren nog wat vroeg om de haven in te gaan dus eerst nog een aantal baaien bezocht aan de oostkust van Meganisi die hier eindeloos mooi zijn. Dus het anker maar laten vallen, touw aan de boom en zwemmen. Nu richting Vathi wat men de saaiste hoofdplaats van het eiland Meganisi noemt. Dat kan wel zo zijn maar het had een dorpsplein met speeltuin en een paar echte vuilcontainers en nog een basketbalveld ook. Het plaatsje is zeer de moeite waard om te bezoeken.

Ook hier net zoals overal veel visserij klein en groot.

Op de één na laatste avond gezellig op het terras van de taverna gedineerd met de gebruikelijke Griekse katten om je heen bedelend.

Vrijdagmorgen vroeg kwam de vuilnisman de containers legen, en hoe !

Een open vrachtauto met houten rekken er om heen. Ja die kon dus geen container optillen om te lossen. Geen nood, wat niet zo met de handen er uit was te halen (vuilniszakken) werd eenvoudig bereikt door de container op zijn kop te zetten en de rest met de handen van straat op te pakken en in de auto te gooien. Van milieu moeten ze daar nog een hoop leren.

Na dit circus aanschouwd te hebben en het copieuze ontbijt achter de kiezen ontmeren en richting Preveza, opnieuw door het Levkas kanaal. Na de pontonbrug te hebben gepasseerd heerlijk naar de stad teruggezeild. Het einde was in zicht van de vakantie. Aanmeren langs de kade waar we vertrokken, boot schoonmaken, inpakken, want de volgende morgen ging ons vliegtuig om kwart voor twaalf Griekse tijd. Het is één uur tijdsverschil met Nederland.

De term "Griekse tijd" werd door ons ook schertsend gebruikt. Het betekent een half uur later dan afgesproken.

's Avonds nog in een visrestaurant gegeten met Leo's zakenrelatie. Inktvis en wat nog meer onduidelijke soorten. Dit was niet het favoriete eten van Wies. Trouwens men kan daar nog wat leren van onze vis + kwaliteit. Na een prima vlucht zaterdag weer met Transavia stonden wij 3 uur later met een temperatuurverschil van 20 op Schiphol.

Resumerend, fantastisch, perfecte temperatuur, leuke havens, nergens havengeld, aardige mensen. Zeker de moeite waard om daar eens een vakantie door te brengen. Leo Otto kan je daar alles over vertellen.

Harry Wijchers